d'Oude Pastorie
Onder een imposante kerktoren en midden in de velden, vindt u D’ Oude Pastorie. De drie knusse gastenkamers bereikt u via een aparte ingang. Elk heeft een eigen badkamer, tv en koelkast. De oude Engelse tuin met zonneterras en vijver is ongeëvenaard mooi. Stappers komen hier echt aan hun trekken: D' Oude Pastorie ligt pardoes in de Ijzervallei, vlakbij de GR-paden. Zin in sport? Speel een partijtje tennis op het gravelveld in de tuin. Of leen een tandem, fiets of kajak.
Auteur: tovpubliek
Meer informatie
Gastenkamer

In 't Gemak
Recent modern gerenoveerde vakantiewoning die slaapplaats biedt aan max 12 personen in het dorpje Haringe. Ideale accomodatie voor families, vrienden en zelfs kinderen. Rustige streek met veel fiets- en wandelroutes en dichtbij de Belgische kust.
Auteur: tovpubliek
Meer informatie
Vakantiewoning

Loft in Peace
De loft ligt op een boogscheut van het befaamde kunstenaarsdorp Watou, vlak bij de Vlaamse bergen en niet eens zo ver van de kust. Vanaf het terras kan je al de IJzerrivier ontwaren en vlakbij vertrekken enkele aangeduide wandel- en fietspaden. Mogelijkheden tot uitstapjes genoeg dus. Binnenin vind je ook alles wat je nodig hebt: 4 slaapkamers, 3 badkamers, een volledig uitgeruste keuken, een gezellig lounge salon, ... Wij kijken er alvast naar uit je te mogen begroeten!
Auteur: tovpubliek
Meer informatie
Vakantiewoning

IJzertoren
Als ereteken aan de Vlaamse gesneuvelde soldaten aan het IJzerfront tijdens WO I, werd in 1930 de IJzertoren plechtig ingewijd. Tijdens WO II was de IJzertoren een decor voor collaboratie en een aanslag maakte de toren in 1946 met de grond gelijk. De Paxpoort verrees uit het puin van de eerste toren en een nieuwe IJzertoren werd opgebouwd. Vandaag kan je in de huidige toren over 22 verdiepingen heen het verhaal van ‘Oorlog, Vrede en Vlaamse Ontvoogding’ ontdekken. Op de toren geniet je bovendien van een prachtig zicht over de Westhoek. Als enig WO I-museum in de Belgische frontzone, levert het Museum aan de IJzer inspanningen naar 100 jaar WO I toe. Vanaf het voorjaar 2014 kan je terecht in het geactualiseerd museum en het nieuw onthaalpaviljoen. De site rondom de IJzertoren zal een aantal landschappelijke ingrepen ondergaan. Extra informatie: -Toegankelijk voor mindervaliden Contactgegevens: - IJzertoren - IJzerdijk 49, 8600 Diksmuide - Tel: +32 51 50 02 86 - Fax: +32 51 50 22 58 - E-Mail: info@aandeijzer.be - Web: www.ijzertoren.org - Dagelijks geopend van 01 oktober t.e.m. 31 maart van 9u tot 17u en van 01 april t.e.m. 30 september van 9u tot 18u. In het weekend en op feestdagen geopend vanaf 10u. Gesloten op 24, 25, 26 en 31 december 2012 en op 1, 2 januari 2013 en 3 weken na de Kerstvakantie. Toegangsprijs: €7 / 6-25 jaar: €1 / tot 6 jaar: gratis / 65+: €5 - Sluiting: 24-25-26/12+31/12, 01-02/01 + 3 weken na Kerstvak. toegangsprijs: 7 euro
Auteur: Vl. Toeristisch bezienswaardigheden
Oorlog

Natuurgebied De Blankaart
Het natuurgebied is een waar paradijs voor talrijke en soms zeldzame vogel- en plantensoorten. In het Vlaams Bezoekerscentrum de Otter ontdek je alles over de natuur en de gebruikers van de IJzer- & Handzamevallei. Nachtelijke activiteiten worden in een duister kamertje belicht. Nadien kan je goed voorbereid op verkenning. Met de fluisterboot kan je genieten van een exclusieve excursie op het water.
Auteur: Vl. Toeristisch bezienswaardigheden
Natuurgebied

Brouckmolen (Beveren-IJzer)
De witgeschilderde bakstenen Brouckmolen in Beveren-IJzer is een stenen grondzeiler die in 1872 werd gebouwd ter vervanging van een houten staakmolen. De vroegste vermelding van de molen dateert van 1350. De korenmolen is uitgerust met diverse koppels maalstenen, een haverpletter en een builmolen. De bakstenen werden bij de bouw van de molen per boot langs de IJzer aangevoerd en gelost op de zogenaamde Molenkaai. Deze kaaimuur in metselwerk bevindt zich ter hoogte van het wandelpad dat loopt naar de Brouckmolen.  De als monument beschermde molen werd recent gerestaureerd en draait regelmatig. Hij is meestal op zaterdag en op Molendagen toegankelijk tussen 14u00 en 18u00.
Auteur: Windekind
Molen

De Woudezel
Alternatieve bioboerderij Standje met planten Bijen- en vlindervriendelijke planten
Boerderij

Honingbijen en solitaire bijen
Bijenbond: honingbijen / imkerdemonstratie Natuurpunt de Otter: solitaire bijen door Sofie / kinderatelier Vlaams bezoekerscentrum De Otter
Bezoekerscentrum

Instappunt 2
Parking aan bezoekerscentrum De Otter
Parking

Standbeeld van Karel De Blauwer
Een standbeeld van de sage-figuur ‘Karel De Blauwer’ verwijst naar een activiteit die erg typisch is voor een grensdorp, nl. het smokkelen of het ‘blauwen’. ‘De arme seizoenarbeiders met hun blauwe overals die in de zomermaanden gingen vlastrekken, graan oogsten en hoppe plukken zochten een bijverdienste tijdens de wintermaanden. Het smokkelen van in boterpapier verpakte tabak over de Franse grens gaf hen de kans om wat extra bij te verdienen tijdens de koude winternachten.
Standbeeld

Natuurgebied De Blankaart, Diksmuide
Het domein rond de vijver 'De Blankaart', dat door winning van veen is ontstaan, is een schuil-, jaag-, overwinterings -en broedplaats voor zeldzame vogels. Dit erkend natuurgebied met zijn kasteelpark dat in de vorige eeuw werd aangelegd, is zeker een bezoek waard. Een wandeling door het park of de nabijgelegen IJzerbroeken, via het recent aangelegde en goed beschreven Blankaartpad (9,6 km), is een leerrijke en verademende ervaring! Om vogels te spotten hou je halt aan een van de vogelkijkhutten. Bezoek voor je wandeling zeker eens het bezoekerscentrum de Otter. Extra informatie: -Groepsrondleiding -Kindvriendelijk -Geschikt voor jongeren tussen de 12 en 16 jaar Contactgegevens: - Natuurgebied De Blankaart - Iepersteenweg 56, 8600 Diksmuide - Tel: +32 51 54 59 48 - Fax: +32 51 54 59 50 - E-Mail: otter.anb@vlaanderen.be - Web: www.otter.be - Vrij toegankelijk op de aangeduide paden. Niet toegankelijk tijdens storm en onweer of na zonsondergang. Honden aan de leiband. Gratis toegang.
Auteur: Vl. Toeristisch bezienswaardigheden
Natuurgebied

De Blankaart
De Blankaart is een natuurgebied in West-Vlaanderen. Het is een erkend natuurreservaat en is Europees beschermd als Natura 2000-gebied en is tevens onderdeel van het Ramsargebied 'de Blankaart en IJzerbroeken'. Het natuurreservaat is ontstaan in 1959 en is grotendeels gelegen in Woumen, een deelgemeente van Diksmuide. Ook bevindt zich een klein gedeelte op het grondgebied van Merkem, een deelgemeente van Houthulst. Het gebied omvat het domein van het Blankaartkasteel.
Auteur: Wikipedia
Natuurgebied

Bloso Centrum De Rhille
Bloso Centrum De Rhille biedt je een ruime waaier aan begeleide sportactiviteiten. Initiatie ponyrijden of paardrijden, oriënteringssport, teambuilding, boogschieten, huifkartochten, balsporten, new games, circustechnieken en oude volkssporten zijn slechts een greep uit het aanbod.
Manège

Het Eversambos
In de omgeving van de voormalige abdij van Eversam plantte het Agentschap voor Natuur en Bos in 1994 het Eversambos aan als een gevarieerd loofbos met mooie struikranden en zonnige paden. In combinatie met de historische site van Eversam, vormt het bos een prachtig stukje natuur om van te genieten. Doordat het bos werd aangeplant op zware kleigrond, kan het er na regenperiodes ook vaak flink nat zijn en vinden ook waterminnende planten hier hun stek. Het bos is momenteel 38ha groot.

Bezoekerscentrum de Blankaart
In het bezoekerscentrum, gehuisvest in het kasteel van de Blankaart, kan je informatie vinden over de fauna en flora, de omgeving, het landschap en de activiteiten. Je kan ook met een gids op vroegmorgenexcursie gaan, een begeleide avondwandeling doen of een tochtje in de fluisterboot maken om de vele soorten vogels te spotten. !!!Op vertoon van het Westhoek KD -bandje of button krijgen de kinderen een gratis speurtocht!!! Meer info op www.westhoekkd.be
Bezoekerscentrum

De IJzer in Roesbrugge
In de dorpskern van Roesbrugge stroomt de rivier de IJzer. Vanaf de bron in Lederzeele en Buysscheure in Frankrijk, stroomt de rivier, na 37 km te hebben afgelegd op Franse bodem, België binnen in Roesbrugge om 41 km verder in Nieuwpoort uit te monden in de Noordzee. Het is de enige rivier in België die op Belgisch grondgebied uitmondt. Langs het jaagpad maak je vandaag ontspannende wandelingen doorheen het groene landschap. Dat kan met de knooppuntenkaart ‘De IJzervallei’ of met de ‘Dode IJzerwandelroute’. De picknickplaats biedt een rustig plekje om te genieten van het landschap bij een hapje of een drankje. Als het Belgisch weer het even laat afweten, kan je schuilen in de infohut. Wie iets avontuurlijker aangelegd is en met de kajak de IJzervallei verkent, kan via de kanosteiger even halt houden in Roesbrugge (www.outsideadventure.be).
Recreatieterrein

Hoeve
Nr. 11. Hoeve met losse, lage bestanddelen, U-vormig opgesteld rondom een begrint erf met siertuin te midden, ten Z. afgesloten met haag, toegankelijk via hek tussen twee hekpijlers. Ten W., drenkplaats. Ten N.O. van het erf, boerenhuis van zes trav. onder overstekend zadeldak met houten sierlijst (Vlaamse pannen). Jaartal 1876 in r. zijgevel d.m.v. gele bakstenen opgenomen in het metselverband. Rode baksteenbouw. Gebruik van gele baksteen voor de plint, voor aansluitende omlijstingen en sluitstenen van de muuropeningen, voor aansluitende casementen en puilijsten, voor bekronend driehoekig fronton met houten kapelletje met beeld. Rechth. muuropeningen met afgeronde hoeken. Achtergevel. Eén opkamertrav. r. Haakse uitbouw onder zadeldak. L. zijgevel. Twee getoogde kelderopeningen. R. zijgevel. Twee houten bolkozijnen. Ten Z.O., dwarsschuur onder zadeldak (mechanische pannen). Gedateerd 1876 in r. zijgevel cf. boerenhuis. Rode baksteenbouw; gebruik van gele baksteen voor de strekken van de muuropeningen. Rechth. schuurpoort met "deurtje". Gedateerde rode bakstenen r. zijgevel met geel bakstenen hoekpilasters en aflijnend fries. Uilegat in de geveltop. Ten N.W., stalvleugel onder overstekend zadeldak (mechanische pannen), gedateerd 1876 in l. zijgevel cf. dwarsschuur. Witgekalkte baksteenbouw op een gepikte plint. L. zijgevel, identiek aan de r. zijgevel van de dwarsschuur. Ten W., paardestal.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen

3 Haringhe (Bandaghem) Military Cemetery
Britse begraafplaats in 1917 ontstaan bij ‘casualty clearing stations’ (C.C.S. of veldhospitaal). De naam ‘Bandaghem’ is het gevolg van de creativiteit van enkele militairen, als een samenvoeging van ‘to bandage’ (verbinden) met een Vlaams klinkend achtervoegsel.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Begraafplaats

Kapel, heropgebouwd na de Eerste Wereldoorlog
Knokkestraat z.nr. (bij de erftoegang van nr. 1). Kapel na de Eerste Wereldoorlog heropgebouwd bij de erftoegang van hoeve (toont sterke gelijkenissen met de kapel aan de erftoegang van Oude Zeedijk nr. 7). De kapel is voor het eerst aangeduid op de kaart van het Militair Cartografisch Instituut van 1883. Kleine kapel op rechthoekige plattegrond en onder pannen zadeldak. Rondboogportaal, verdiept in accoladeboogvormige nis. Binnen bidruimte, waarna blauwbeschilderde deur met spijlen en altaar met beeld Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes. Waar men gaat langs Diksmuidse wegen, komt men een kapelletje tegen, s.d., s.l.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Kapel

Roesbrugge
In Roesbrugge is er een link met Marie Curie. Amerikaans verpleegkundige Ellen La Motte vermeldde Curie in haar boek Het kielzog van de oorlog, dat vertaald is door Erwin Mortier. La Motte werkte samen met haar landsgenote Marie Borden, die in Roesbrugge een ziekenhuis had opgericht. Patiënten gaven het de bijnaam 'le petit paradis'. In haar boek schreef La Motte over een radioloog die werkte in het hospitaal in Roesbrugge: 'Hij was een wonderlijke radiograaf en anatoom, en hij werkte accuraat, met een mooie, dure machine, aan hem of aan het veldhospitaal geschonken door Madame Curie.'
Auteur: eos - maandblad over wetenschap
Dorp

Sint-Jacobskapelle
De naam van Sint-Jacobskapelle verwijst naar een kapel die hier in 1420 zou zijn opgericht. De huidige kapel staat tussen kastanjebomen en is een heruitgave van de kapel die er voor de Eerste Wereldoorlog stond. Ook in deze kleinste deelgemeente van Diksmuide houdt een monument de herinnering aan de oorlogsslachtoffers levend.
Auteur: Lannoo
Kapel

gehucht Fintele
Bij de samenvloeiing van de Lovaart en de IJzer ligt het gehucht Fintele. Reeds in de 13de eeuw wordt melding gemaakt van een windas, die de Lovaart met de IJzer verbond en de boten over een dam van de ene rivier naar de andere hees. De naam ‘Fintele’ zou een vervorming zijn van de 13de-eeuwse benaming ‘Wind-ele’ en verwijzen naar de plaats (=ele) waar de windas (= winde) stond. Die ‘winde‘ bestond uit twee grote wielen op een dikke as en was opgesteld op de IJzeroever aan de monding van de Lovaart . Aan de wielen waren plankjes bevestigd waarop de vrouwen van Fintele liepen en zo de wielen lieten draaien. Het schip, dat met koorden aan de wielen was verbonden, gleed dan over de weg in een met vet ingesmeerde geul. De vaartuigen die op die manier werden overgeheveld, hadden een laadvermogen van 12 à 15 ton en een diepgang van slechts 50 cm.
Zoals op de gedenksteen bij de brug te lezen is, dateert de eerste steenlegging van het huidige sassencomplex van 1827. De bouwwerken werden uitgevoerd in opdracht van Willem I der Nederlanden.
Auteur: Cellman
Rustplaats

Knokkebrug
Reeds in de middeleeuwen vormde de samenvloeiing van beide wateren aan de Knokkebrug een belangrijk waterwegenknooppunt. Later werd de plaats ook militair zeer belangrijk. Diverse naties stationeerden hier hun troepen in een fort dat oorspronkelijk door de Spanjaarden werd gebouwd(1590): achtereenvolgens de Fransen, de Hollanders en de Oostenrijkers, die het in 1772 afbraken.
Auteur: Fluppe
Brug

't Hof van Commerce
Dit sfeervolle café-restaurant naast de Stavelebrug, aan de boord van de IJzer, is al meer dan 18 jaar een begrip bij mensen van het goede leven. Jean Blaute kwam er langs met zijn Tournée Générale en Iris was een graag geziene gast bij Geubels en de Belgen op Vier. Na de uitbundige verwelkoming door de tofste cafébazin van het land, volgt hier een overvloedig buffet met een uitgebreid assortiment van groenten, fruit, sausjes en vlees: alles van het varken (35 soorten). Alles is in huis bereid en in de authentieke beenhouwerij bedien je je à volonté van al dit lekkers. Tijdens de eerste twee weken van december is er ook hutsepot met worst, spek, koteletten, smout en brood. Bij mooi weer geniet je op het terras langs de IJzer van de lekkere Picon van het huis. De kamers van deze 160-jaar oude herberg zijn ingericht volgens thema en met een knipoog. Van vintage ondergoed over schommelpaarden tot klassieke affiches uit vervlogen tijden.
Restaurant

Hooipiete
Fintele of De Fintele is een gehuchtje in Pollinkhove, een deelgemeente van Lo-Reninge in de Belgische provincie West-Vlaanderen. Het ligt anderhalve kilometer ten zuiden van het centrum van Pollinkhove, bij de samenvloeiing van de Lovaart en de IJzer, waar zich een schutsluis en overlaat bevinden. Ook de Grote Beverdijkvaart mondt hier uit. Het gehucht ligt op de linkeroever van de IJzer, achter de Veurne-Ambachtsdijk, ten oosten van de Lovaart. De Fintele werd in 1994 beschermd als dorpsgezicht. Op de linkeroever van IJzer werd in de loop van de 12de eeuw de Veurne-Ambachtsdijk aangelegd, die bescherming bood tegen het IJzerwater. Er werd een overtoom opgericht, waarrond het gehucht zich later zou ontwikkelen. Vermeldingen uit de 13de eeuw hebben het over een windas ter hoogte van de samenvloeiing. Deze moest boten over een dam van de ene naar de andere rivier hijsen. Die ‘winde‘ bestond uit twee grote wielen op een dikke as en was opgesteld op de IJzeroever aan de monding van de Lovaart . Aan de wielen waren plankjes bevestigd waarop de vrouwen van Fintele liepen en zo de wielen lieten draaien. Het schip, dat met koorden aan de wielen was verbonden, gleed dan over de weg in een met vet ingesmeerde geul. De vaartuigen die op die manier werden overgeheveld, hadden een laadvermogen van 12 à 15 ton en een diepgang van slechts 50 cm. De naam Fintele zou dan afkomstig zijn van "Wind-ele", samengesteld uit "Winde" (windas) en "-ele" (plaatsaanduiding). De volgende eeuwen was de overtoom een leengoed dat afhankelijk was van de Burg van Veurne. Het bleef tot in de 16de eeuw van de familie van Pollinkhove. De overtoom werd vernield door de Malcontenten in 1581, maar werd al gauw hersteld. In 1649 werd iets ten zuiden door de Spanjaarden een redoute opgericht tijdens de conflicten met de Fransen. Op de Ferrariskaart van de jaren 1770 telt de Fintele zo'n 35 huizen, langs beide kanten van de Lovaart. De Lovaart maakt op deze kaarten nog een scherpe oostelijke bocht voor de monding in de IJzer. In de jaren 1820 werd de Lovaart uitgediept en in Fintele rechtgetrokken. Die oude arm zou pas later in de 20ste eeuw worden gedempt. De overtoom verdween en een schutsluis werd gebouw. Het aantal inwoners van het gehucht daalde en was tegen de helft van de 19de eeuw gehalveerd. Tijdens de Eerste Wereldoorlog lag Fintele in de nabijheid van het front, maar raakte niet zwaar beschadigd. In de Tweede Wereldoorlog werd net voor de capitulatie van mei 1940 de sluis door de Belgen opgeblazen omwille van tactische redenen. In 1943 werd het geheel weer opgebouwd. Na de oorlog viel scheepstransport op de IJzer en Lovaart weg, het economisch belang van Fintele nam af en de bewoning daalde verder.
Auteur: gps4all
Restaurant

IJzerdijk
Hier lagen de Belgische stellingen vlak achter de IJzerdijk. Waar je nu de overkant ziet, zag je een brede overstroming. Her en der, op wat hoger gelegen plaatsen ontstonden eilandjes die als voorposten werden ingenomen en waar vaak voor gevochten werd. Pontons leidden de soldaten naar de overkant in het overstromingsgebied. Achter de IJzer werden dorpen als Oudekapelle, Nieuwkapelle en Kaaskerke met de grond gelijk gemaakt. In oktober 1914 moesten alle burgers de streek verlaten. Twee oude vrouwen weigerden hun huis te verlaten. Marie Declercq (weduwe Debeuf) of 'Mieke Beuf' was een volkse vrouw die in haar kleine huisje tegen de dijk in Nieuwkapelle de soldaten van koffie voorzag. Ze werd in 1915 toch geëvacueerd naar De Panne. Soldaten noemden haar “La Joconde” (de Mona Lisa) omwille van haar glimlach. De douairière (weduwe) Favarger de la Favarge (Madame Tack) ontving in haar Villa Marietta - hier vlakbij - ook de troepen voor versnaperingen en schoensmeer. Ze deed boodschappen en bracht spullen rond op haar ezel. Beiden werden gedecoreerd door Koning Albert I. Mieke met het Burgerkruis, Madame Tack werd Ridder in de Leopoldsorde.
Dijk

Sint-Martinuskerk Roesbrugge
Op een boogscheut afstand van elkaar bevinden zich in de streek rond Poperinge twee kerken gewijd aan de heilige Sint-Martinus, nl. die van Haringe en die van Roesbrugge. Toch ligt de geschiedenis van beide kerken ver uiteen. De kerk van Roesbrugge is een stuk jonger dan de kerk in Haringe. Van de eerste 15de eeuwse vermeldingen van de kapel zijn geen overblijfselen meer bewaard. De in de 17de-18de eeuw gebouwde hallenkerk moest de kapel vervangen. Eén keer in haar bestaan ondervond de kerk ernstige schade, tijdens de Tweede Wereldoorlog. Tegen de linkerbuitengevel van de kerk hangen verschillende gedenkplaten. Een aantal gedenken ook de Eerste Wereldoorlog. Tijdens de Eerste Wereldoorlog diende de kerktoren trouwens als ontvangst-en zendpost voor communicatie via telegraaf en telefoon.
Kerk

Blankaartkasteel
Het Blankaartkasteel is een kasteel in de tot de West-Vlaamse gemeente Diksmuide behorende plaats Woumen, gelegen aan de Iepersteenweg 54-58.
Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]
Oorspronkelijk lag hier een vijver die ontstond door turfwinning welke vanaf de 13e eeuw of vroeger plaats heeft gevonden. Omstreeks 1865 werd op deze plaats door baron Gustaaf de Coninck de Merckem, die het domein had verworven, een kasteel gebouwd dat werd ontworpen door Joseph Schadde en in eclectische stijl (met veel neorenaissance-elementen) werd uitgevoerd. Ook werd toen een park aangelegd met dienstgebouwen als paardenstallen, koetshuis en een tuinmanswoning. Verder was er een moestuin en er waren serres. Eind 19e eeuw werd de vijver uitgediept en er werd een visvijver aangelegd. Ook werd een ijskelder gebouwd en een eendenkooi. Het domein, De Blankaart genaamd, werd toen al beschouwd als zijnde van grote natuurhistorische waarde.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het kasteel zwaar beschadigd. Enkel de voorgevel bleef overeind. Van 1925-1929 werd het in kleinere en soberder vorm herbouwd naar ontwerp van Jules Gunst. Hierbij bleef het oorspronkelijke uitzicht, met de twee ronde hoektorens en de veelhoekige traptorens, behouden. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de spits van beide hoektorens vernield, en nooit meer hersteld.
Heden[bewerken | brontekst bewerken]
Op rechthoekige plattegrond is het een gebouw van 1920 in rode baksteen met natuurstenen sierelementen. De voorgevel wordt geflankeerd door de twee halfronde hoektorens, nu zonder spits. Boven de ingang prijkt het wapenschild van de familie de Coninck de Merckem, uitgevoerd in natuursteen. Links van de voorgevel, aan de zuidgevel, is de traptoren.
Het interieur is nog grotendeels in de toestand van 1920. Het kasteel beschikt over een kapel, voorzien van drie glas-in-loodramen van 1959, vervaardigd door Michel Martens. De kapel wordt overwelfd door een spitstongewelf.
De ijskelder en de eendenkooi zijn nog intact. Ook is er een smeedijzeren boogbrug en zijn restanten van de vroegere zichtassen bewaard gebleven.
Bronnen, noten en/of referenties
BRON : Inventaris Onroerend Erfgoed
Auteur: Joris Broché
Kasteel

Sint-Jacobuskerk (Sint-Jacobs-Kapelle)
De Sint-Jacobuskerk is de parochiekerk van het tot de West-Vlaamse gemeente Diksmuide behorende dorp Sint-Jacobs-Kapelle, gelegen aan het Sint-Jacobusplein 5.
De kerk is gewijd aan Jacobus de Meerdere.
Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]
De parochie zou zijn opgericht in 1247 en was een afsplitsing van die van Esen. De eerste vermelding was van 1282 of 1296 als Saint-Jackeme-Capielle. De pelgrimage naar Santiago de Compostela werd in die jaren veel beoefend. In 1420 werd de kerk vergroot, waarbij het 13e-eeuws koor werd geïntegreerd. In 1565-1566 werd de kerkklok kapotgeslagen door de beeldenstormers. In 1594 werd deze opnieuw gegoten met als opschrift: Ic heete Jacob 1594. In de jaren '50 van de 16e eeuw werd de kerk geplunderd door -onder meer Franse- legerbendes. Begin 18e eeuw werden smalle zijbeuken toegevoegd.
Na 15 oktober 1914 begonnen Duitse beschietingen. Vooral op 4 december 1914 leidden deze tot verwoesting van de kerk. Het klokje en de kerkschatten waren ondertussen in veiligheid gebracht.
Aanvankelijk wilde men de kerkruïne handhaven als oorlogsmonument. Uiteindelijk werd besloten de kerk te herbouwen. In 1925 kwam de kerk gereed naar ontwerp van Camille Van Elslande.
Gebouw[bewerken | brontekst bewerken]
Het betreft een bakstenen pseudobasiliek met smalle zijbeuken, waarin naast het oorspronkelijke gotische geheel ook enkele elementen uit de Vlaamse renaissancestijl werden toegevoegd. Als toren dient een dakruiter.
Het hoofdaltaar en de preekstoel zijn eenvoudiger van aard dan de oorspronkelijke. De heiligenbeelden stammen van omstreeks 1925 en werden in gepolychromeerd gips uitgevoerd.
De kerk wordt omringd door een kerkhof dat nog enkele originele grafstenen bevat, waaronder de 16e-eeuwse grafzerk van een kerkmeester.
Bronnen, noten en/of referenties
Inventaris Onroerend Erfgoed
Auteur: Joris Broché
Kerk

Sint-Martinuskerk
Sint-Martinuskerk (Haringe)
Naar navigatie springenNaar zoeken springen
De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Poperinge behorende plaats Haringe, gelegen aan het Haringeplein.
Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]
De kerk was van oorsprong afhankelijk van de Abdij van Sint-Augustinus te Terwaan. Vermoedelijk werd na de brand van 1071 een romaans kerkgebouw opgericht. Het betrof een basilicale kruiskerk. De vieringtoren van de huidige kerk is een overblijfsel van dit gebouw.
Ook in 1123 en 1297 was er een kerkbrand. Omstreeks 1304 was de kerk weer herbouwd. Na de Beeldenstorm werd de kerk opnieuw ingrijpend herbouwd, en wel van 1591-1600. Zo ontstond een bakstenen laatgotische kerk. Ook werd toen de vieringtoren verhoogd met een klokkenverdieping. In 1853 werd een sacristie aangebouwd.
Gebouw[bewerken | brontekst bewerken]
Het betreft een driebeukige hallenkerk met transept. Hoofdkoor en zijkoren hebben elk een driezijdige koorsluiting. De toren is uitgevoerd in ijzerzandsteen. Hij heeft een vierkante plattegrond. Voor het koor bevindt zich een crypte van omstreeks 1000.
Interieur[bewerken | brontekst bewerken]
Het interieur stamt voornamelijk uit de late barok.
Twee schilderijen van 1771-1772 werden vervaardigd door Desremaux, en wel: Engelbewaarder begeleidt een kind op zijn weg door het leven en De extase van Theresia van Avila. Uit de 17e eeuw is een kruisafneming, naar een werk van Peter Paul Rubens.
In gepolychromeerd hout werd een Christus op de koude steen vervaardigd in 1669. Verdere beelden zijn een Augustinus van Hippo, Catharina van Siena, Thomas van Aquino, Eligius en Nicolaas van Myra (alle 18e-eeuws). Ook een Petrus en een Andreas zijn van omstreeks 1725. Van 1749 is een Dominicus Guzman. Van omstreeks 1700 is een Barbara en een Onze-Lieve-Vrouw van Smarten is van de 18e eeuw. Een Appolonia, een Rochus van Montpellier en een Ambrosius van Milaan zijn van omstreeks 1700.
Het hoofdaltaar, gewijd aan Martinus, is van 1758. Het noordelijk zijaltaar, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans, en het zuidelijk zijaltaar, gewijd aan het Heilig Kruis, zijn van omstreeks 1700. Er zijn twee biechtstoelen van begin 18e eeuw, een communiebank van 1775, koorgestoelte van 1782, deuren (16e en 18e eeuw), balustrade van het doksaal (1778) en doopvont (1778).
Het orgel is van 1778, uitgevoerd in Lodewijk XV-stijl door Lambert-Benoît Van Peteghem.
Bronnen, noten en/of referenties
Inventaris Onroerend Erfgoed
BRON: Sint-Martinuskerk (Haringe) - Wikipedia
Auteur: Joris Broché
Kerk

Westhoektrail Haringe - Ijzerboomgaard
Van Haringeplein 4, 8972 Roesbrugge-Haringe, België
Naar IJzerdijk 41, 8600 Kaaskerke, België
Routering Wandel - mooiste, Manueel